การคิดถึงตัวเองให้น้อยลง

เริ่มจากมีกระทู้ดราม่า อีตอแหล ชาบู ชาบู เกี่ยวกับเรื่อง เด็กขาดความอดทน ทำให้มี คนไทยชอบแจม เข้ามาแสดงความคิดเห็นกันอย่างล้นหลาม จนผมเริ่มก่อดราม่าเล็กๆขึ้น ด้วยคำกำกวมสั้นๆ จนโดนด่าว่า โลกของฉันสวยงาม พอโดนรุมทึ่งมากๆเข้าเลยต้อง สงบปาก สงบคำ ไม่งั้นจะถูกตราหน้าว่า ผมผิดเองที่เกิดมาโง่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมปรารถนาไม่อยากให้สังคมไทยเราทำแบบ ควายหายล้อมรั้ว ทำแบบขอไปที แก้ที่ปลายเหตุ แก้กันไม่จบไม่สิ้น — วันเดียวขุดบทความที่เคยเขียนมาเยอะเลย

ฝากคำคม

คำชม มันช่าง เปรี้ยว สำหรับผม แต่ คำติคมๆ ถึงมันจะ ขม แต่ก็อม รสหวาน

อีตอแหล ชาบู ชาบู

วันก่อนได้ดูคลิปเด็กตบกัน แบบที่พอจะรู้เรื่องรู้ราวบ้าง ว่าเกิดจากการที่อีกคนไปด่าด้วยถ้วยคำหยาบคาย หรือ เพราะมันระคายหูก็ไม่รู้ซินะ จนกลายเป็นเรื่องใช้กำลังตบตีกัน ซึ่งมันก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ โดยเฉพาะผู้หญิง ที่จะใส่ใจและศรัทธากับคำพูดมากว่าการกระทำ ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง ผู้หญิงเขาชอบนักแล กับเรื่องตอหลก ตอแหลแบบนี้